Voor het eerstkomende
overleg van DIV-ers (liever spreek ik van ‘informatie- en kenniswerkers –
IK-ers) van de bij het BHIC aangesloten organisaties, ben ik een thema aan het
uitwerken dat verband houdt met content-curatie. Over het
wel en wee van dit begrip is al het nodige gedebatteerd.
Hoe dan ook biedt het nieuwe inzichten en uitzichten:
ook voor informatie- en kenniswerkers (IK-ers) bij lokale overheden.
Om de algemene context wat
nader te bepalen wil ik verwijzen naar een tweetal artikelen van Jan Willem
Boissevain, getiteld “Flexibele
gemeente is netwerkorganisatie” en “de
diplomabureaucratie”. Hierin wordt o.a. gesteld dat in de huidige netwerksamenleving de overheid moet leren ‘delen
en loslaten’ en dat gezocht moet worden naar een ander type ambtenaar, ‘iemand
die goed is in het contact met de burger en zelf zijn of haar weg weet te
vinden in de organisatie’. Precies hierin liggen nieuwe aanknopingspunten voor
IK-ers bij o.a. gemeenten en kan een relatie worden gelegd met het begrip ‘content-curatie’.
Maar eerst even terug naar
het heden.
Op dit moment tekent zich de
ontwikkeling af waarbij IK-ers (DIV-ers) zich als informatieregisseurs
ontpoppen; als belangbehartigers van het proces waarbij informatie vanuit de
creatiefase, via vastgestelde typologieën, wordt ingebed in systemen die – naast klantcontact en procesafhandeling – moeten
waarborgen dat informatie authentiek en integer kan worden opgeslagen, bewaard
en terugvindbaar is, waarbij bovendien - voor het cultuurhistorisch
residu - randvoorwaarden geschapen moeten worden om te komen tot duurzame
bewaring/preservering.
Veel van wat hier genoemd
wordt, vindt idealiter plaats via vooraf ingestelde kaders en voor zover nog
sprake is van uitvoering zijn specialisten vanuit het primaire proces (geen
DIV-ers dus) hiervoor eerstverantwoordelijk. Feitelijk zijn het uitsluitend de
contouren waarmee de DIV-er zich nog bemoeid, en dat is ietwat karig. Zeker
gelet op zijn achtergrond als documentalist, maar zeker ook als je kijkt naar de (sociale) omgeving
waarin lokale overheden vandaag de dag opereren.
De converserende ambtenaar maakt dat lang niet in alle gevallen duidelijk
is waar content ontstaat en hoe deze te verzamelen. De vraag is dan ook
gerechtvaardigd of bovengenoemde ontwikkeling in voldoende mate vorm en inhoud geeft aan de
taken van een IK-er.
Immers, overheden moeten -
als netwerkorganisaties - steeds meer anticiperen op behoeften en trends uit/in
de samenleving waar zij onderdeel van uitmaken. De wisselwerking die dit
oplevert evenals het monitoren van deze omgeving wordt steeds belangrijker en
vormt een - mogelijke - taak voor de IK-er.
De informatie die hieruit
voortvloeit, zal – als sociaal
object en als onderdeel van ‘ons’ archief – van betekenis en context moeten worden
voorzien. Ook hier liggen kansen voor de DIV-er als ‘curator’ van ‘content’ waarbij
het ‘contact’ met de klant zorgt voor ‘context’. Hier wordt deels
voortgeborduurd op zoiets als webcare, een thema waar traditiegetrouw communicatieafdelingen
- terecht - de boventoon in voeren. Echter ben ik ervan overtuigd dat – in de
naaste toekomst – de IK-er steeds meer zijn of haar toenadering zal zoeken tot
de communicatieprofessional – meer nog dan tot de I(C)T-er –.
Deze ontwikkeling krijgt hier en daar al gestalte (alhoewel in dit geval de
communicatieprofessional leading is).
Informatie en het beheer
daarvan vormen (steeds meer) een commodity; grondstoffen die voor iedereen (klant
en informatiewerker) in meer of mindere mate aanwezig zijn. Vergelijk dit -
enigszins gechargeerd - met de ontwikkeling waarbij iedereen in staat is om
zijn eigen teksten te redigeren met behulp van een tekstverwerker.
Het verschil wordt gemaakt in
de wijze waarop de IK-er in staat zal zijn om enerzijds nieuwe invalshoeken te
creëren in de wijze waarop met informatie wordt omgegaan en anderzijds de
vaardigheid bezit om informatie buiten zijn eigen netwerk om te traceren en van
betekenis te voorzien. Een en ander tegen de achtergrond van de missie van de eigen
organisatie.
Is de
huidige DIV-er in staat om de omslag te maken richting informatie- en
kenniswerker of zijn anderen hiertoe beter in staat (?). Zitten we hiermee radicaal op een verkeerde koers, of (en zo) niet: welke competenties horen hierbij...(?)
Het lijkt mij interessant om
hierover de discussie aan te gaan met DIV-ers, naar aanleiding van een
algemeen betoog over nieuwe rollen en inzichten o.m. gerelateerd aan content-curatie en nieuwe vormen van informatie(beheer).
Uiteraard speelt bij dit alles
op de achtergrond mee dat in de totale hoeveelheid aan informatie, er keuzes
gemaakt moeten worden om niet te vervallen in een ernstige vorm van ‘digital hoarding’. En zo eindig ik dan toch nog in 'DIV majeur'.
